strona główna



geneza

cele

statut

władze

sprawozdania merytoryczne

sprawozdania finansowe

nasze działania

kalendarium

członkowie zwyczajni

członkowie wspierający

członkowie honorowi

zostań członkiem

zostań wolontariuszem

pomóż nam

nasi darczyńcy (278)

kontakt

poradnik

pogotowie jeżowe

ośrodki rehabilitacji (44)

polecamy lecznice

prawo o jeżach

jeżowa biblioteka

publikacje o jeżach

leczenie i rehabilitacja

nasze jeże

jeżowe historie

wyróżniamy !

nasze odpowiedzi

czy wiesz, że?

wyślij

czytaj

z kraju i ze świata

ogłoszenia !

współpraca

polecamy



Opracowania, referaty, artykuły, wyniki badań, analizy i inne materiały o życiu, opiece, leczeniu i rehabilitacji jeży.


Metody ochrony jeży w Polsce. Hedgehog preservation methods in Poland
Anna Stachowicz
Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie - Wydział Rolnictwa i Biologii
Celem pracy było zanalizowanie funkcjonowania form ochrony jeży w Polsce, skupiając się głównie na działalności Polskiego Stowarzyszenia Ochrony Jeży „Nasze Jeże”. Omówione zostały wybrane zagadnienia z zakresu biologii i ekologii jeży, a także najważniejsze zagrożenia. Mimo że są one prawnie chronione, nie ulega wątpliwości, że problem ich niedostatecznej ochrony w Polsce istnieje. Postępująca synurbizacja jeży może dawać złudny obraz ich dużej liczebności. W rzeczywistości nie jest jasne, czy liczebność utrzymuje się na stabilnym poziomie, czy spada. W wyniku działalności Stowarzyszenia „Nasze Jeże”, do leczenia w roku 2011 podjętych zostało 207 jeży, 58% po rehabilitacji zostało wypuszczonych na wolność w tym samym roku, odsetek zgonów wyniósł niecałe 8%, pozostałe zimowały do następnej wiosny. Dotychczas nie przeprowadzono badań nad liczebnością i dynamiką populacji jeży w Polsce, brak jest literatury źródłowej.
pełny tekst  1182 kB
Od redakcji:
Hedgehog preservation methods in Poland.
The aim of this study was to analyze the functioning of hedgehog preservation methods in Poland, focusing on the activity of Polish Hedgehog Preservation Society “Nasze Jeże”. Selected issues concerning hedgehog biology and ecology were discussed, as well as some of the major threats. Despite being legally protected, there is no doubt that insufficient preservation of these animals is a problem in Poland. A progressive hedgehog synurbization may present an illusory picture of their growing numbers, whereas in fact it is unclear whether the numbers are stable or dropping.

Hibernacja zwierząt
Bogdan Janicki, Sorota Cygan-Szczegielniak
Katedra Biologii Małych Przeżuwaczy i Biochemii Środowiska Wydział Zootechniczny ATR Bydgoszcz
Utrzymanie temperatury ciała na stałym poziomie, zwłaszcza w okresie zimy, kosztem wielokrotnego wzrostu tempa metabolizmu jest bardzo energochłonne. Drobne zwierzęta mają wysoką wartość wyjściową metabolizmu, więc niedobór pokarmu lub jego brak czy też obniżona temperatura środowiska mają w tej sytuacji ogromne znaczenie. W takich warunkach muszą permanentnie zwiększać produkcję ciepła, co może być dla nich zbyt kosztownym procesem. Dlatego też w grupie ssaków hibernujące zwierzęta znajdują się aż w sześciu rzędach, tj. stekowce (kolczatka), torbacze (opos karłowaty), owadożerne (jeż), nietoperze, gryzonie (chomiki) oraz liczne gatunki łożyskowców, w tym należące do rzędu naczelnych - niektóre lemury.
Przebieg hibernacji nie jest procesem statycznym. Można w niej wyróżnić okresy głębokiej hibernacji, gdzie dochodzi do znacznego obniżenia temperatury ciała i tempa metabolizmu oraz epizody wybudzeń, podczas których temperatura ciała wzrasta do poziomu normotermii.
Okresy wybudzeń ze snu zimowego są krótkie, trwają do kilkunastu godzin, a wydłużają się pod koniec hibernacji. Najbardziej kosztowną fazą hibernacji jest wybudzanie, w którym główną rolę odgrywa brunatna tkanka tłuszczowa BAT.
pełny tekst  203 kB

Poradnik projektowania przejść dla zwierząt i działań ograniczających śmiertelność fauny przy drogach
Rafał T. Kurek
Stowarzyszenie Pracownia na rzecz Wszystkich Istot
Budowa przejść dla zwierząt jest od wielu lat najważniejszą i powszechnie stosowaną metodą minimalizacji negatywnego oddziaływania dróg na dziką faunę. Duże znaczenie przyrodnicze, a także znaczące koszty budowy przejść powodują, że należy dołożyć wszelkich starań, by powstające obiekty posiadały możliwie najwyższą skuteczność. Na każdym etapie planowania, projektowania, a także budowy i utrzymania przejść należy uwzględnić specyfikę tych obiektów w stosunku do innych budowli inżynierskich, wynikającą z wymagań i preferencji poszczególnych gatunków zwierząt, dla których są przeznaczone.
Kilkunastoletnie doświadczenia z budowy przejść dla zwierząt w Polsce wskazują jednoznacznie, że są to obiekty trudne do realizacji. Istniejące przejścia w większości wykonane zostały z błędami i posiadają niekorzystnie rozwiązania w zakresie lokalizacji, parametrów i cech konstrukcyjnych, wynikające głównie z braku dostępu do odpowiedniej wiedzy specjalistycznej oraz braku skutecznego wdrażania doświadczeń i „dobrych praktyk” zagranicznych.
Intencją autorów było, aby publikacja niniejsza stała się przydatnym i wartościowym narzędziem dla wszystkich podmiotów i instytucji uczestniczących zarówno w opracowaniu dokumentacji środowiskowej i projektowej, jak i wydających decyzje administracyjne konieczne do realizacji inwestycji drogowych. Publikacja ma na celu również wypełnienie luki w wiedzy na temat projektowania przejść i przełożenia wymagań przyrodniczych na praktyczne rozwiązania projektowe.
Mamy nadzieję, że publikacja będzie pomocnym źródłem informacji w planowaniu i projektowaniu przejść oraz przyczyni się do prowadzenia konstruktywnego dialogu pomiędzy przyrodnikami, inżynierami, organami administracji publicznej oraz służb ochrony przyrody, owocując wdrażaniem najlepszych dla środowiska rozwiązań.
pełny tekst  10160 kB
Od redakcji:
Z wielką przyjemnością przyjmujemy powstanie tej jakże cennej publikacji. Pomoże ona nam w znalezieniu wspólnego języka z organami administracji państwowej i samorządowej w ich rozumieniu naszych wymagań w zakresie właśnie tworzenia przejść dla jeży pod i nad pasami ruchu pojazdów.
Do tej pory, niestety, w większości przypadków, trafialiśmy na beton, od którego nasze argumenty i żądania przejść dla jeży czy specjalnych ogrodzeń uniemożliwiających jeżom wtargnięcie na jezdnię, odbijały się jak piłki od ściany.

Gość w bałaganie
Agnieszka Tomalka-Sadownik
Instytut Biologii Katedra Zoologii Kręgowców Uniwersytet Przyrodniczy, Wrocław
Gdzie mieszka jeż? Lubi szerokie i gęste żywopłoty, sterty chrustu, liści i kłód drewna. Im większy w ogrodzie nieład, tym większe prawdopodobieństwo, że zamieszka z nami. Nawet najlepszej jakości domek postawiony na wypielęgnowanym trawniku kolczastego gościa raczej nie skusi. A warto mieć go za sąsiada. Otóż, wbrew bajkom ...
pełny tekst  85 kB
Od redakcji:
Przedruk za zgodą Redakcji z numeru 10/2010 WERANDA COUNTRY

Cała prawda o jeżu - nie tylko dla dzieci
Justyna Cilulko
Tropami Przyrody - magazyn dla dzieci
Jak myślicie, co jeż zjada na podwieczorek? Czy jest to piękne czerwone jabłko, z jakim często się go rysuje? A co robi nocą? I jakie jest jego ulubione zajęcie w czasie zimy? Przekonajmy się, jaki jeż jest naprawdę i dowiedzmy się co nieco o jego zwyczajach.
pełny tekst  658 kB
Od redakcji:
Zamieszczono za zgodą Redakcji dwumiesięcznika TROPAMI PRZYRODY. Artykuł pochodzi z nr 2(2) listopad-grudzień 2010 r.

Jeż – kolczasty znajomy człowieka
Joanna Molewska i Maria Piłacińska
Jeż jest zwierzęciem, które ma w sobie coś niezwykłego. Jeżeli raz wpadniemy w sidła jego uroku, już się z nich nie uwolnimy. Poznajmy go zatem lepiej! Czas mija, świat się zmienia, a jeże nadal trwają w prawie w niezmienionej formie! Pozostaje zagadką, dlaczego procesy ewolucyjne u jeży uległy zahamowaniu. Jeżowate należą do najstarszych rodzin ssaków łożyskowych żyjących współcześnie na świecie. Są żywym pomnikiem dawnych przedstawicieli tej gromady. Zatem cząstkę prahistorii mamy na wyciągnięcie ręki ...
pełny tekst  541 kB
Od redakcji:
Zamieszczono za zgodą Redakcji kwartalnika NATURA - PRZYRODA WARMII I MAZUR. Artykuł ukazał się w numerze 4(16) 2009 r.

JEŻ - nocny włóczęga
Hanna i Antoni Gucwińscy
Od zmroku do świtu w różnych miejscach - na ulicach miejskich, śródpolnych drogach, obrzeżach leśnych i autostradach - spotykamy niezmiernie charakterystycznego dla naszego rejonu ssaka; jeża, który poszukując pokarmu, co noc pokonuje odległość 2-3 km. Jeż europejski (Erinaceus europaeus) jest w Polsce tak popularnym zwierzęciem, że nie ma człowieka, który nie umiałby opisać jego wyglądu. Kiedy jednak zastanowimy się, co wiemy o życiu jeża i jego zwyczajach w środowisku naturalnym, okaże się, że niezbyt wiele ...
pełny tekst  113 kB
Od redakcji:
Zamieszczono za zgodą Redakcji miesięcznika Fauna & Flora.

Jeż - zagrożenia oraz metody czynnej ochrony
Agnieszka Tomalka-Sadownik
Instytut Biologii Katedra Zoologii Kręgowców Uniwersytet Przyrodniczy, Wrocław
Opisano dwa gatunki jeży występujących w Polsce: zachodni "Erinaceus europaeus" i wschodni "Erinaceus roumanicus". Przedstawiono zagadnienia żywienia i fizjologii życia jeży. Opisano zagrożenia życia jeży oraz zakres pomocy jeżom. Zaprezentowano cechy ogrodu przyjaznego jeżom.
pełny tekst  464 kB
Od redakcji:
Przedruk za zgodą autora i Redakcji z numeru 12(73)2009 EKONATURA.









powrót na stronę główną »
Wszystkie prawa zastrzeżone. Polskie Stowarzyszenie Ochrony Jeży NASZE JEŻE (od 03.09.2009 r.)
oprogramowanie choruzy.pl ©